Diablo 4 had twee jaar lang een imago dat het maar niet kwijtraakte. De basegame was te leeg bij release, de eerste uitbreiding Vessel of Hatred was solide maar niet spectaculair, en de community begon de service-game-beloftes van Blizzard met steeds meer scepsis te bekijken. Lord of Hatred, uitgebracht op 28 april, lijkt dat verhaal definitief om te schrijven - en de receptie bewijst dat dit geen ijdele hoop is.
Twee klassen die water en vuur zijn
De Paladin en de Warlock zijn elkaars tegenpolen, en dat is precies de bedoeling van de ontwerpers. De Paladin is een heilige krijger die via de Arbiter Form in een engel-achtige gedaantewisseling kan treden. Dat klinkt als een standaardtank, maar in de praktijk biedt hij vier uitgesproken speelstijlen: een melee-fury-machine (Zealot), een ranged heilige boogschutter (Judicator), een defensive monster dat vijanden straft voor het aanraken van jou (Juggernaut), of een transformatiebuff-dealer (Arbiter).
De Warlock is alles wat de Paladin niet is. Hij trekt demonische krachten naar zich toe door ze te binden aan zijn wil - een klasse met een sterke nadruk op risico en beloning. Hoe langer een gevecht duurt, hoe gevaarlijker hij wordt. In de praktijk voelt hij aanvankelijk ongemakkelijk aan: je moet vertrouwen op langere gevechten in plaats van vijanden snel te verwijderen. Zodra je dat ritme begrijpt, beginnen de vier specialisaties - Legion (demonen oproepen), Vanguard (melee-transformatie), Mastermind (slagveldcontrole) en Ritualist (vervloekingen en offers) - pas echt logisch te worden.
Skovos is meer dan een nieuwe kaart
Veel game-uitbreidingen zetten een nieuwe kaart neer en noemen het een dag. Skovos doet meer moeite. De regio presenteert zichzelf als de oeroude geboorteplaats van de eerste beschaving en is verrassend gevarieerd: vulkanische landschappen, dichte bossen, verzopen kustgebieden en onderzeese ruïnes wisselen elkaar af. Temis functioneert als de centrale hub, maar het is de wereld buiten die hub die indruk maakt. Nieuwe strongholds, dungeons en verhaalinhoud zijn direct verbonden met Mephisto als hoofdantagonist, wat de uitbreiding ook narratief goed verankert in de Diablo-canon.
Dat er serieus werk is gemaakt van de omgeving, merk je aan de details. Elk gebied heeft een eigen sfeer - de vulkanische zones voelen benauwd en gevaarlijk, de kustgebieden geven de game een bijna piratenachtige toon. Het is een stap vooruit vergeleken met de soms eentonige wereld van de basegame.
De Horadric Cube is terug, en dit keer doet hij er toe
Voor veteranen van Diablo 2 roept de naam Horadric Cube directe herinneringen op. In Lord of Hatred keert het systeem terug in vernieuwde vorm: een craftingsysteem waarmee je affixen op uitrusting kunt toevoegen en transformeren. Combineer dat met een nieuw Talismans- en Charmsysteem dat setbonussen oplevert bij de juiste combinaties, een volledig nieuw lootfilter, en War Plans - waarbij je zelf een pad van vijf endgame-activiteiten samenstelt met aanpasbare vijandmodifiers en beloningen - en je krijgt een uitbreiding die het kernspel fundamenteel aanpakt.
Dat is het essentiële verschil met Vessel of Hatred. Die eerste uitbreiding voegde inhoud toe. Lord of Hatred herschrijft de mechanica. Het levelplafond stijgt naar 70, er zijn nu twaalf Torment-moeilijkheidsgraden in plaats van de eerdere vier, en alle acht klassen kregen herziene skill trees. Wie dacht dat zijn bestaande personage niets nieuws meer te bieden had, begint feitelijk opnieuw.
Wil je Lord of Hatred spelen op een draagbaar apparaat? Dan is ons overzicht van de Steam Deck OLED, ROG Ally X en Legion Go een logische volgende stop - want Diablo 4 draait op de meeste van die handhelds prima.
Zeventien uur naar het absolute eindpunt
Om de moeilijkheidsgraad in perspectief te plaatsen: de nieuwe hoogste Torment-laag werd al zeventien uur na de release veroverd door een speler die nonstop doorging. Dat klinkt krankzinnig, maar het illustreert ook het tempo waarop de Diablo-community nieuw materiaal absorbeert. Voor iedereen die niet zeventien uur achter elkaar wil spelen: de progressie is zo opgezet dat je in een normaler tempo weken bezig kunt zijn met de nieuwe inhoud.
De Metacritic-score staat op 84 voor pc en PlayStation 5, en opvallend genoeg is de soundtrack een van de meest genoemde hoogtepunten in reviews. Dat is zelden het geval bij een action-RPG, en het is een signaal dat Blizzard ook in de productie meer aandacht heeft besteed dan bij eerdere releases.
Voor wie dit nu relevant is
Heb je Diablo 4 gespeeld bij de launch maar er lang niet meer naar gekeken? Dit is het juiste moment om terug te keren. De veranderingen aan crafting, progressie en moeilijkheidsgraad maken het een wezenlijk ander spel dan het was. Voor wie nooit verder is gekomen dan het basisspel biedt Lord of Hatred een completer pakket dan ooit.
De standaardeditie kost $39,99, de Deluxe-versie $59,99. Dat is stevig geprijsd voor een uitbreiding, maar gezien de omvang van de mechanische revisie is het eerlijker om het te vergelijken met een grondige herziening van het spel dan met een traditionele DLC.
Als je overweegt om het via een abonnement te spelen, is het handig te weten wat er recent veranderde bij Xbox Game Pass - zeker nu de prijzen zijn aangepast.